ΑΝΘΡΩΠΕ ΣΤΑΣΟΥ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΞΕ ΚΙ ΕΜΕΝΑ, ΘΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΚΑΙ ΛΕΣ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΔΙΝΕΙΣ ΣΗΜΑΣΙΑ.

ΜΑ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ, ΚΑΙ ΒΑΔΙΖΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΣΑΝ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΟΣ ΓΑΛΛΟΣ.

ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΔΟΞΑ ΜΟΥ, ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ, ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΛΛΗ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ.

ΕΙΧΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΚΑΙ ΜΑΓΟΥΛΑ ΣΑΝ ΜΗΛΟ, ΚΑΙ ΦΡΥΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ ΤΟ ΦΥΛΛΟ.

ΕΙΧΑ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΤΣΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ, ΑΚΟΥΡΑΣΤΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΘΗ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ.

ΕΙΧΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ Τ΄ ΑΗΔΟΝΙΟΥ, ΜΑΤΙΑ ΜΕΓΑΛΛΑ ΜΑΥΡΑ, ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΠΟΥ ΤΑ΄ ΒΡΑ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΥ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝΑ ΠΟΥ ΄ΜΟΥΝ ΤΗΣ ΓΗΣ Ο ΦΑΡΟΣ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΖΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΟΣ.

ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΛΑΒΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΤΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΙ ΦΥΓΑΝΕ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.

ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΚΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΚΙ ΟΛΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΣΑΝ ΝΑ ΄ΤΑΝΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

ΣΑΝ ΕΝΙΩΣΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΘΥΜΟΥΜΑΙ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΟΥ ΑΣΠΡΙΣΑΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ.

ΤΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ, ΛΙΓΟΣΤΕΥΕΙ, ΚΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΕΓΕΡΑΣΑ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ.

ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΑΔΥΝΑΤΙΣΑΝ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΟΥΝΤΑΙ, ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΑΝΕ, ΤΑ ΆΥΤΙΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΟΥΝΤΑΙ.

ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΣΕ ΛΙΓΟ ΤΕΛΕΙΩΝΩ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΒΑΖΩ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟ. «ΠΟΙΟΣ ΜΑΓΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΝΑ ΠΑΡΩ, ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΝΙΚΑ ΤΟ ΧΑΡΟ; ΘΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΩ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΙΡΕΣ ΟΣΕΣ ΘΕΛΕΙ, ΑΡΚΕΙ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ ΤΟ ΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΒΕΛΗ.»

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ Μ ΆΠΟΚΡΙΘΗΚΕ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙ, ΝΑ ΜΟΥ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ, ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙ.

ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ Τ ΆΠΡΙΛΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΤΥΠΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ.

ΗΤΑΝ ΨΗΛΟΣ, ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΣ ΦΩΝΑΖΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ, ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΤΡΟΜΑΖΕ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΣΗΚΩ ΕΠΑΝΩ.

ΜΟΥ ΞΕΣΚΙΣΕ ΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΝ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΟΛΗ ΜΟΥ.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΧΡΥΣΑΦΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ, ΤΟ ΡΟΔΙΝΑ ΤΑ ΜΑΓΟΥΛΑ, Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ΄

ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΦΑΓΑΝ ΤΟ ΚΟΡΜΙ, ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΤΟ ΣΩΜΑ, ΑΦΟΥ ΜΕ ΛΑΣΠΗ ΓΙΝΑΝΕ, ΓΙΝΗΚΑΝ ΠΑΛΙ ΧΩΜΑ.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΙΝΕ, ΘΕΛΩ ΚΕΡΙ, ΜΗΝΜΟΣΥΝΟ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΝΑ ΛΕΝΕ.

ΟΠΩΣ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΝΦΡΩΠΕ, ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΓΙ ΆΥΤΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΖΩΗ ΜΗ ΛΕΣ ΘΑ ΚΑΖΑΝΤΗΣΕΙΣ.

ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΩ ΝΑ ΜΗ ΛΕΣ ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΑΛΟΣΥΝΕΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΕΣ.

Ο ΧΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΙΜΑΡΓΟΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΥΣ ΓΙΑ ΧΑΡΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΚΑΜΜΙΑ.

ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΠΟΥ ΓΛΕΝΤΑΝΕ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΑ ΜΩΡΙΑ, ΚΟΠΕΛΛΕΣ ΠΟΥ ΚΕΝΤΑΝΕ.

ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΩΡΑ, ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕ ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΩΡΑ.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΤΟ ΒΡΟΧΙ, ΜΗΝ ΑΔΙΚΗΣΕΙΣ ΟΡΦΑΝΟΥΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΧΗΡΕΣ ΟΧΙ.

ΠΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΦΥΛΑΓΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗ, ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ, ΤΗ ΝΕΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.

ΝΑ ΜΗΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΓΙΩΝ, ΝΑ ΄ΧΕΙΣ ΑΜΟΛΥΝΤΗ ΨΗΧΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟΝ ΒΙΟ.

ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΠΟΝΗΡΑ, ΜΗ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΣ ΤΑ ΘΕΙΑ, ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΣΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΤΗ ΒΙΑ.

ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ Τ ΆΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΙΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΥΣΕΙ, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΤΑ ΄ΧΕΙΣ ΟΛΑ ΣΒΗΣΕΙ.

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ, ΑΥΤΑ ΘΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΗ ΛΕΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΑ.

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΚΑΚΟ ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΑ Η ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΚ ΚΡΗΤΗΣ 1996