Χριστούγεννα 2003

Αγαπητοί μου επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας τους αιώνιους μαργαρίτες που συνέλεξα κάνοντας μια έρευνα για την γέννηση του Χριστού.

Βρισκόμαστε στο κατώφλι του 2004, δηλαδή 2004 χρόνια μετά την Χριστού Θεία γέννηση και θα ήθελα να σας ζητήσω να μεταβούμε για λίγο νοερώς στο μέλλον. Να πάμε στο 2804 και να ρωτήσω εάν κάποιος άνθρωπος μπορεί να μας πεί τι σημαντικό αλλά και συγκεκριμένο γεγονός πρόκειται να συμβεί?

Δικαιολογημένα θα μου απαντήσετε όλοι σας Λεωνίδα τρελλάθηκες? Και βέβαια θα είχατε απόλυτα δίκαιο γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να προβέψει κάτι τέτοιο.

Αυτό συμβαίνει μόνο με τους προφήτες του αληθινού Θεού. Η λέξη προφητεία σημαίνει μαθαίνουμε τώρα για κάποιο γεγονός που θα συμβεί στο μέλλον.

Τώρα ας μεταβούμε νοερώς 700 χρόνια προ Χριστού όπου ο Προφήτης Μιχαίας ξαφνικά στρέφει το λόγο του στη μικρή Βηθλεέμ και λέγει:

«Μη νομίζεις πως είσαι μικρή και τιποτένια και μη μειονεκτείς» «κάθε άλλο». «¨Σε σένα μιλώ, ταπεινή Βηθλεέμ, της Επαρχίας Εφραθά», σε σένα που δεν σε λογαριάζουν καθόλου στις «συγγένειες» της φυλής Ιούδα. Διότι από σένα θα προέλθει ο Αγαπητός μου, που θα γίνει πια ο βασιλιάς του λαού μου, του Ισραήλ.

Θα είναι δε τόσο ξεχωριστός και σπουδαίος Αυτός, που οι ριζες Του θα ανάγονται και θα ανατρέχουν πίσω βαθειά, θα χάνονται στα βάθη των αιώνων, μάλλον και πριν τους αιώνες ακόμη! Εκείνος, που θα φανεί «στα τέλη των αιώνων». Εκείνος ακριβώς θα είναι η Αρχή».

Πράγματι τι παραδοξότατος λόγος που μόνον όταν έρθει η ώρα να πραγματοποιηθεί με θαυμασμό γίνεται κατανοητή από τον πιστό άνθρωπο.

Η λέξις βηθλεέμ σημαίνει οίκος άρτου. Δεν είναι τυχαία ονομασία εφόσον ο ίδιος ο Χριστός μιλώντας στους Ιουδαίους ονόμασε τον εαυτό του «άρτον ζωής» (Ιω. Στ 35) άρτο που έχει μέσα του ζωή, άρτον που μεταδίδει ζωή.

Ένας άλλος προφήτης 800 χρόνια προ Χριστού περιέγραψε το μεγαλείο και την δύναμή Του με τέτοια γλαφυρότητα και ζωντάνια σαν να ζούσε την εποχή εκείνη μπροστά του αλλά και μετα την εποχή αυτή. Ακούστε λοιπόν πως τον παρουσιάζει ο προφήτης Ησαίας.

«Καλείται το όνομα αυτού μεγάλης βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός Ισχυρός, εξουσιαστής Άρχων ειρήνης…, ου η αρχή εγενήθη επί του ώμου αυτού», και του οποίου η βασιλεία θα επεξετείνετο «από του νυν και εις τον αιώνα». Το παιδίον θα είχε την απόλυτον αναμαρτησίαν, διότι «πριν ή γνώναι το παιδίον αγαθόν ή κακόν, απειθεί πονηρία του εκλέξασθαι το αγαθόν» (Ησαίου Θ 6).

Θα αρκεσθώ μόνο στις δύο αυτές προφητείες παρόλο που υπάρχουν κι άλλες, εντούτοις αυτές και μόνο είναι ικανές να μας πείσουν ότι η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι όντως θεόπνευστη.

Η γέννηση του Σωτήρα Χριστού είναι θαύμα εξαίσιο και μυστήριο παράδοξο για τη ζωή μας. Κατάπληκτος ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφωνεί «Τι είπω και τι λαλήσω?… Εκούσια ο Θεός ντύνεται το δικό μου σώμα, για να χωρέσω εγώ τον δικό Του Λόγο και παίρνοντας τη δική μου σάρκα μου δίνει το δικό Του πνεύμα… Παίρνει τη σάρκα μου, για να με αγιάσει. Μου δίνει το Πνεύμα Του, για να με διασώσει»

Το ερώτημα είναι γιατί? Την απάντηση την δίνει ο ίδιος και είναι απλή, λιτη και δυνατή. «Επειδή τούτο θέλει…»

Συγκλονισμένος και εκστατικός από το ακατανόητο του θείου Μυστηρίου, επιθυμεί να δώσει απάντηση στα αμείλικτα ερωτήματα της ψυχής του και των ακροατών του.

Λογικός ο προβληματισμός. Υπέρλογο όμως το Μυστήριο της ενανθρώπησης του Θεού. Μυστήριο ασύλληπτο, ανερμήνευτο, ξένο και παράδοξο. Ο πρώτος – έσχατος, ο πάμπλουτος – πάμπτωχος, ο παντοδύναμος – παν-αδύνατος.

Δεσμείται από σπάργανα βρεφικά, ο μόνος που μπορεί να σπάζει τα δεσμά της αμαρτίας.

«Μη ζητεί το πως…» και το γιατί. «Επειδή τούτο θέλει», ηχεί η Χρυσοστομική σάλπιγγα. «Θέλει γαρ την ατιμίαν ποιήσαι τιμήν, την αδοξίαν ενδύσαι δόξαν» Θέλει να λάβει την ανθρώπινη σάρκα, για να την αγιάσει. Θέλει με τη Γέννησή Του να αρχίσει για τον άνθρωπο μια αντίστροφη πορεία της πτώσης του. Πορεία ανόρθωσης και θέωσης. Πορεία σωτηρίας και αποκατάστασης στο αρχέτυπο κάλλος.

Θέλει η δικαισύνη Του να κατακτηθεί από την αγάπη Του. Σχέδιο μεγαλεπίβολο της θείας φιλανθρωπίας. Το συλλαμβάνει η Πανσοφία Του και το εκτελεί η Παντοδυναμία Του, όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου.

Αυτή η χωρίς όρια Αγάπη του Θεού στον άνθρωπο, η άπειρη συγκατάβασή Του, η ισχυρή Του επιθυμία να τον σώσει, δε θα του καταργήσει το αυτεξούσιο. Ελεύθερο τον έπλασε κι ελεύθερο θα τον αφήνει πάντα στην ευθύνη των επιλογών του.

Δεν θα τον σώσει δια της βίας. Γιατί μια αγάπη που εκβιάζει, που αναγκάζει μόνο αγάπη δεν είναι. Γι αυτό κι έχει ανάγκη ο Πατέρας τη συγκατάθεση του παιδιού. Ο Πλάστης το «θέλω» του πλάσματος. Ο Θεός την αποδοχή του ανθρώπου.

Εδώ είναι το μυστήριο. Οτι θα τη δώσει ελεύθερα η ανθρωπότητα τη συγκατάθεσή της με την εκπρόσωπό της την παρθένο Μαρία. Αναλαμβάνει με την υπακοή της υπεύθυνα να σηκώσει την ταπείνωση και τη δόξα, την τιμή και την ατιμία, τής «εν αειπαρθενία» Μητρότητας.

Αγαπητοί μου τελειώνω με τη διαπίστωση πως η γέννηση του Χριστού είναι το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία ουρανού και γης. Γιατί ?

Ο άγγελος- Αρχάγγελος, που ευαγγελίζεται τους άδολους ποιμένες της Βηθλεέμ τους λέει ότι αυτός που γεννιέται είναι «Σωτήρ» μας, σωτήρας των ανθρώπων. Και είναι σωτήρας μας γιατί είναι «Χριστός Κύριος» (Λουκ Β 11). Είναι άνθρωπος με ξεχωριστό χρίσμα και αποστολή, «Χριστός», αλλά σύγχρονα είναι και «Κύριος», είναι ο αληθινός Θεός, ο «Ένας» της «Αγίας Τριάδος». Άνθρωπος και Θεός, Θεάνθρωπος!

Αυτό ακριβώς είναι που ο νους μας αδυνατεί να συλλάβει. Εκείνος, που οι αγγελικές δυνάμεις δεν τολμούν και δεν αντέχουν να τον αντικρύσουν, στο πρόσωπο του μικρού Ιησού ενώνεται με τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο, το γνωστό μας, το μικρό, το φτωχό, το θνητό και πονεμένο. Γίνεται ένα μαζί του, χωρίς βέβαια να χάσει κάτι από το απρόσιτο Θεικό του Μεγαλείο.

Οι άγγελοι, όλα τα ουράνια τάγματα μένουν κατάπλυκτα και με μια φωνή αρμονικώτατη ψάλουν το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία»

Πολύ σοφά ο υμνογράφος απαντά το τι πρέπει εμείς να κάμουμε: «Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε, Χριστός επί γης, υψώθητε…»

Ας πλησιάσουμε, λοιπόν, με πίστη, ετοιμασμένοι, κατανυκτικοί, αγαλλόμενοι, για να συναντήσουμε τον Αναμενόμενο Μεσσία, τον Λατρευτό μας, το Σωτήρα μας, εκεί στο Ναό, με τις βυζαντινές ψαλμωδίες, εκεί ευλαβικά στο Άγιο Ποτήριο της χριστουγεννιάτικης Θείας Λειτουργίας…