Το μνημόσυνο του π. Μουτάφη

 

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος που λείπεις από κοντά μας. Η απουσία σου είναι αισθητή. Μικροί και μεγάλοι σε ζητούμε. Όταν ζούσες ήταν όλα στην εντέλεια: Οι νέες μητέρες με τα παιδιά τους εύκολα σ’ έβρισκαν και σαν καλός πνευματικός πατέρας τους εξομολογούσες, τους βοηθούσες στα προβλήματά τους. Οι ηλικιωμένοι πάλι το ίδιο. Τώρα οι μητέρες αυτές έχασαν το δρόμο τους.

Εύχομαι να πρεσβεύεις πνευματικέ μας πατέρα για το ποίμνιό σου να ξαναβρεί τον δρόμο του. Όλοι το ίδιο λένε, ότι δεν μπορούν να αποχωριστούν την εκκλησία σου διότι σε αισθάνονται ότι βρίσκεσαι εκεί. Και πράγματι είσαι εκεί.

Στο μνημόσυνο σου και πάλι αποδείχθηκε ότι ο κόσμος ξέρει να τιμά. Απ’ όλες τις περιοχές της Μελβούρνης έδωσαν το παρών τους για να συμπροσευχηθούν για την ψυχή σου, διότι εσύ δεν ήσουν πνευματικός πατέρας μόνο της ενορίας σου, αλλά είχες και πολλά πνευματικά παιδιά από άλλες ενορίες που πέρασαν από τα σχολεία και σήμερα είναι οικογενειάρχες. Αφού έλειψες σ’ αυτούς, πόσο μάλλον σ’ εμάς που σε είχαμε όποτε σε χρειαζόμασταν!

Μας έλειψες πολύ και δεν ξέρω πώς θα το ξεπεράσουμε. Με τις ευχές σου και με τις πρεσβείες σου εύχομαι να επέλθει η γαλήνη και η ειρήνη στην εκκλησία σου. Το μεγάλο σου έργο να θριαμβεύσει και οι συνεργάτες σου να είναι πάντα μονοιασμένοι όπως ήταν μαζί σου. Να πρεσβεύεις γι’ αυτούς να κάνουν το καλύτερο και το αρεστό στο Θεό. Να πρεσβεύεις με τους ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ για τα παιδιά του σχολείου να τα προστατεύει η Παναγία και ο Θεός, διότι ο αιώνας αυτός είναι ο χειρότερος όλων.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου διότι πάντοτε είχες να μας πεις ένα καλό λόγο, ήσουν πράος και ταπεινός. Ο Θεός αγαπά τους ταπεινούς και απεχθάνεται τους περήφανους.

Αιωνία σου η μνήμη, αξέχαστε πνευματικέ μας πατέρα.

 

Άξιος για μίμηση

 

Σε χάσαμε πατέρα μας Νικόλα, αλλά όχι, δεν σε χάσαμε, από εκεί που είσαι είμαι βεβαία ότι θα πρεσβεύεις για εμάς και θα μας παρηγορείς.

Ο λαός το απέδειξε πως ξέρει ν’ αγαπά και να τιμά τους άξιους. Άξιος ήσουν πατέρα μας και σε έκλαψε αυθόρμητα ολόκληρη λαοθάλασσα. Παρακινούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, απ’ όλη τη Μελβούρνη και τα περίχωρα βρέθηκαν κοντά σου για να σου πουν το τελευταίο αντίο και να σε ξεπροβοδίσουν στην τελευταία σου κατοικία. Όπως τότε που οι Απόστολοι πληροφορήθηκαν δια Πνεύματος και από όλα τα μέρη του κόσμου συναθροίστηκαν για να ξεπροβοδίσουν την γλυκιά μας Παναγία, έτσι κάπως έγινε και για σένα πνευματικέ πατέρα μας. Πολλοί ίσως να αναρωτιούνται και να αισθάνονται άσχημα πως είχαμε Άγιο και δεν το γνωρίζαμε, εμείς όμως το αντιληφθήκαμε.

Κουράστηκες πολύ ψυχικώς και σωματικώς και δεν εννοούσες να ξεκουραστείς. Όποτε σε θέλαμε, κοντά μας ήσουν. Σε λυπήθηκε ο Θεός και σε πήρε για να σε ξεκουράσει. Εσύ τώρα πράγματι ξεκουράζεσαι, εσύ αναπαύεσαι, γι’ αυτό για σένα δεν στενοχωριέμαι, όμως στενοχωριέμαι για εμάς που χάσαμε έναν τέτοιο πνευματικό πατέρα. Τώρα σε ποιον θα πούμε τα παράπονά μας, και τις στενοχώριες μας που πάντα σαν καλός πατέρας μας άκουγες και μας συμβούλευες; Ποτέ δεν σε είδα να θυμώνεις. Πάντα με το γλυκύ χαμόγελό σου, με υπομονή.

Αν και είχες τις παθήσεις σου, ώρες ολόκληρες αφιέρωνες στην εκκλησία, και στα σχολεία έδωσες όλο το είναι σου στο Θεό και στην πατρίδα, πάντα. Κοντά στο ποίμνιό σου τα κηρύγματά σου απαραίτητα, διότι εγνώριζες ότι το κήρυγμα, το κυνηγά ο διάβολος. Ήσουν θεοσεβούμενος, δεν έκανες υποχωρήσεις στα θέματα της Πίστεως, ήσουν ταπεινός, υπέρ της ειρήνης, υπομονετικός, δεν σε συγκινούσαν τα μεγαλεία και οι δόξες, ο Θεός όμως σε δόξασε και αυτό αποδείχτηκε αφού όλη η παροικία έκλαψε που έχασε έναν τέτοιο πνευματικό πατέρα.

Παρέδωσες το πνεύμα σου εν Κυρίω, έκανες το καθήκον σου και εύχομαι να γίνεις παράδειγμα προς μίμηση απ’ όλους: λαϊκούς και κληρικούς.

Ευχαριστώ - Β. Παπαδοπούλου - Bentleigh